หวัดดีจ้ะเพื่อนๆ นี่นกเองนะแหมตื่นเต้นจัง 

คิดว่าคนเราไม่มีใครเก่งแต่แรกหรอก ในมหาลัยไม่ได้สอนร้อยเปอเซน โดยเฉพาะเรื่องการทำงาน
5. เราโดนว่าประจำเมื่อเข้าห้องประชุม ทั้งจากผู้บริหารฝ่ายเราและซีอีโอ(ญ๊ปุ่น) ว่าทำไมถึงไม่ยอมแสดงความคิดเห็นอะไรเลยในที่ประชุม พอเราบอกว่าเราไม่รู้จริงๆ ในเรื่องของการบริหาร หรือปัญหาที่เกิดจากการบริหาร แต่ตอนนี้กำลังเรียนรู้อยู่ เค้าก็ด่าว่าเอาแต่พูดว่าไม่รู้ๆๆๆๆๆๆๆแล้วเมื่อไหร่จะรู้ คือเพื่อนๆคงรู้ว่าเราเรียนอะไรมา แล้วเพิ่งไปทำงานด้านบริหารกี่เดือน ความรู้บริหารอ่านไปกี่หน้า โปรเจคบริหาร เปิดหนังสือทำทำได้ แต่ระบุปัญหากูไม่สามารถ(เหอๆ)
6. ปัญหานี้เล็กที่สุด คือบริษัทมันอยู่ที่บ้านนอก ทำให้ไม่มีผู้ชายที่มีวัยเดียวกับเราที่หน้าตาพอจะดูได้เลยแม้แต่คนเดียว ชั้นขอเน้นว่าคนเดียวก็ไม่มี หน้าตาราวกับโจรทั้งนั้น ตะละคนผิวหยาบกร้านจนชั้นไม่อยากลูบไล้  เรากลัวหาสามีไม่ได้อะว่างั้น (หัวข้อนี้ชั้นก็นำมาเป็นปัญหาได้) แถมมีผู้ชายในบริษัทที่มีเมียแล้วมาจีบชั้นอีกสองสามคน ไม่ใช่เรื่องดีเลย หน้าตาน่ากลัว ผิวคล้ำ พูดจาก้อร้อก้อติก หมาหยอกไก่ตลอดเวลา มีเมียมีลูกแล้ว มายุ่งจริงจังมาก เราจะถูกจับปล้ำวันไหนก็ยังไม่แน่ใจ
7. เราไม่ได้ชอบงาน ในเมื่ออยากเป็นล่าม ก็ลาออกมาเป็นล่ามดีกว่าไหม ไม่เห็น
ยาก
8. คนที่ทำงานอิจฉาเราเยอะแยะ คอยแต่จะพูดจากระแนะกระแหนร้อยแปดพันเก้า บางคนอาจจะคิดแกมีดีตรงไหนไปหาว่าชาวบ้านเค้าอิจฉาแก เออ เชื่อเราก็ละกัน เราไม่โกหกแกหรอก โกหกทำซากอะไรละ
ทั้งเรื่องเงินเดือน(เรื่องนี้อันดับหนึ่ง) เรื่องการศึกษา หน้าตาและรูปร่าง(อยู่ที่กรุงเทพถือว่าไม่ดี แต่ที่นู่นเราคือนางฟ้า) เจ๊เอามาเป็นหัวข้อได้หมด
ยกตัวอย่าง "คุณคิดว่าตัวเองมีดีตรงไหนเหรอที่เข้ามาแล้วได้เป็นซีเนียร์เนี่ย"
"(คำตอบในใจ)ก็เค้าให้กูเป็นกูก็เป็นเนี่ยแหละ"

ฮ่าๆ จบละ เป็นไง มันส์ไหม เรื่องจริงทั้งนั้นละ สังคมการทำงานนี่เลวร้ายจริงๆ ไม่เหมือนตอนเรียนที่เพื่อนๆจะมีความจริงใจเสมอ เวลาสอนะไรก็สอนกันเต็มที่ไม่มีกั๊กความรู้ ยังไงก็ดูแลตัวเองกันให้ดีๆนะจ้ะ
คิดถึงพวกแก

นกเอง